De Vlaamse Eiwitstrategie stelt dat Vlaanderen tegen 2030 een duurzamere en diversere eiwitvoorziening moet hebben uitgebouwd. De praktijk op het veld laat echter een ander verhaal zien. De productie van eiwit- en oliehoudende gewassen hinkt achterop. Onzekerheid over de afzetmarkt, beperkte teeltkennis, een restrictiever gewasbeschermingsbeleid dan in het buitenland en de goedkope concurrentie van importeiwitten maken het voor landbouwers bijzonder moeilijk om de omslag te maken. Rendeert het niet, dan kijkt de boer naar een ander gewas. Zo simpel is de redenering op het terrein.
Ondertussen werden sinds 2021 bijna 100 acties en een vijftigtal onderzoeksprojecten opgestart. Maar het aantal nieuwe acties daalt: van 39 in 2021 naar slechts 13 in 2023. Dat is een signaal dat de dynamiek afneemt op het moment dat die net zou moeten versnellen.
